mm 10 24.2
De dagboeken.
Terug op het honk waren Estrice en Hesta er weer terug, n. Even een knuffel en daarna afstandelijk. Het recht van vrouwen op fysiek contact tot en met een kus. Waarop je al of niet mocht inspelen. Vaa met nee en dat niet leuk voor ze. Mannelijke initiatieven die zich hoorden te beperken tot hooguit wat gebaren. Handhaving en hier bulkatten daarvoor garant. Ishma die nog op geen enkele wijze toenadering had gezocht. Waarvoor hij kennelijk een nee was. En misschien wel alle mannen.
Die middag nam Estrice hem al mee naar haar appartement. Even alleen gelaten en de horst kon haar afluisteren. Na een week al gebeld daarmee gestopt. Het lokaal Vlaams niet te verstaan. Soms internationaal. Maar dan onbegrijpelijk vaktechnisch. En TEstrice was dol op muziek, en ook die hadden ze uit te horen. Deze teleurstelling bezorgde hemwel enige spannende momenten bij het verwijderen van de microfoons.
a een Die week had Estrice hem vooral aan de anderen over gelaten. Was ze druk met haar werk. Alle tid dus voor zijn missie. Maar zonder enig idee van hoe of of wat. Inmiddels veel over haar wek al begrepen. Praatgraag als ze w as. Har boekenkast moeten bewonderen. Mocht hij vrij in struinen. Met ook een kast met glazen deuren afgesloten. Mappen en schriften te zien. Burton, ze is een schrijver, herinnerde hij zich meteen. Haar er na gevraagd moest hij de mappen bewonderen. Waarin teksten, gedichten die haar hadden geraakt. Op fraai papier overgeschreven, met hier en daar ingekleurde letters. Die schriften, vaktechnische notities. Begreep hij toch niets van. Waren dus haar dagboeken waar ze op uit waren. De gelegenheid om ze te elzen kwam toen ze weer eens vroeg op hem liet uitslapen, en de kast vergeten was te sluiten.
De meeste volgeschreven. De bovenste met nog maar tien. En duidelijke sporen van drie er uitgescheurd. . Met daarop wat ze niet wilde weten? Die tien meteen opgenomen en verzonden. De kast die later weer op slot zat.
Nog dezelfde dag ‘s avonds alle tijd ze te bestuderen. Wat interessant leek, met grafieken en formules en zo, was internationaal maar niet te begrijpen. Behalve hier en daar met de hand geschreven kanttekeningen. Die te duiden waren. Een reeks DNA letters en ‘Die van hun syndroom’ ‘De standaard Y weer normaal maar dan zonder?’ boven eenchemisch formule. Reeksen letters boven elkaar en de verschillen onderstreept. ‘Nu nog een virus voor herstek. Met dan eliminatie van de mannetjesmaker’. Terug naar vroeger. Herstel van die farale mutatie. Maar de man geen man meer? Duidelijk waar ze mee bezig was. De man zoals zij vrouwen die graag hadden En toen op die uit gescheurde pagina’s? Dat wat zij niet wilde weten.
Kervin die belde. Was zonder een deskundige niet te verklaren. Maar door de kantekeningen was Chiavel wel in alle staten. De mannetjes maker testosteron weg schrijven. Was duidelijk toch. Was ze aan het bedenken. Samen met die Hesta, en Verna. Een duivels complot openbaarde zich. En wat ze verscheurd had? Vrouwen die als het er op aan kwam toch weer terugdeinsden. Slappe hap. Maar hij dus niet.
De dag later weer eens op pad door de duinen, alleen. Die hij steeds meer leerde waarderen. Het een zijn met de natuur, In gezelschap van een van de bulkatten. Weer voor de geest halend wat hij gelezen had. En van Ihsna begrepen. Geen mannelijke mannen meer. Immers niet meer nodig voor die evolutie door de mens heen. Nu immers door die vrouwen heen. Zijj daarop duidelijk een zijtak en gedoemd af te vallen. Hun zwerversbestaan dat niet paste in de vervolmaking ervan.
Verna en Ihsma met geniet het heden. De toekomst met ommers de warmtedood van het universum. De zon dan al lang is ontploft. Vulkanen, kometen die de wereld even eens onleefbaar maakten. Die er nog zijn. De mens met weer een fataal zonodig moeten. Estrice die zoiets niet wilde weten. dat had verscheurd. Estrice waar hij was gaan houden. En een te vertrouwen heden,